aincuo

oo5. pour soi.

2006-09-15T17:05:00.000+08:00

oo5. pour soi.

wala talagang katiyakan kung paraa saan ang buhay ng tao gayundin kung ano ang kadahilanan kung bakit ako, kung bakit ikaw, kung bakit tayo... lahat ay tao.

oo4. pag-iigib.

2006-09-12T16:33:00.000+08:00

oo4. nag-iigib.

kaninang umaga, gumising ako na hindi alam kung anong direksyon ang tatahakin. hindi ako sigurado sa anong lalakaran at kung anong paa ang unang ihahakbang.

gayunpaman ay pinilit kong tumayo. at nakatayo naman ako.

dumeretso ako sa kanto, dala ang isang pulang timbang igiban ng tubig. pagdating sa poso ay medyo nanlumo ako sa matagal na oras kong hihintayin sa paghihintay bago dumating ang pagkakataon na ako naman ang mapupunan ng tubig na kakailanganin mo.

pagbomba ko ng tubig ay malinis naman ang tubig na nilabas nito. pwede na rin sigurong inumin bastat pakukuluan lang. pwede na ring panlaba ng de kolor at puti at pandilig sa nanunuyong mga halaman.

naglakad ako pabalik ng bahay gamit ang karitong matagal ko ng naging katulong sa pagbuhat ng hindi birong bigat ng timba.

pagbalik ko sa bahay ay nakahiga ka pa sa kama. hayun at mahimbing natutulog. humihilik ka pa. naisipan ko na ihanda ang lahat ng kakailanganin ng mahal ko.

naisipan kong magpakulo ng tubig para sa malamig na umaga. malamang ay hindi mo naman kakayanin ang maginaw na temperatura sa loob ng banyo. kasabay nito ay nilabhan ko na ang mga damit na gagamitin mo para sa mga susunod na araw. isinunod ko naman ang pagdilig sa mga halaman at ng malapit ka ng magising ay itinimpla ko na ang kape mo gamit ang tubig na inihati ko lang sa pampaligo mo.

pero nawala ka. hindi ko man lang alam kung san ka nagpunta. hindi ko alam kung bakit mo ko binigla. basta, hindi ko alam.

nanghinayang lang ako. kung alam ko lang sana na hindi mo kakailanganin ang tubig na inigib ko, sana hindi ko na lang ginawa.

nasayang lang lahat ng pinaghirapan ko. pero bago ang lahat, gusto kong malaman mo na ang lahat ng bombang ginawa ko sa kalawanging poso, ginawa ko para sayo.

_________________________________

*hindi to para sa isang tao. ginawa ko ito para sa aso ko. ang weird?! hahaha!

oo3. pumapatak.

2006-09-07T14:17:00.000+08:00

oo3. pumapatak.

kahapon pa dapat ito, pasensya lang. medyo busy dahil nagscreen kami for acalitmus.

eto na ang post ko:

bawat araw, bawat oras, bawat minuto, bawat segundo; bumibilang.

madami tayong pwedeng gawin sa loob ng isang araw. pwede tayo makapag-hatid ng galak sa mga taong makakasalamuha natin. pwede tayong makapag-bigay ng pag-asa sa mga taong nawawalan na nito at pwede din nating makitang masaya ang sarili natin kung gugustuhin lang natin.

habang nagmumuni ako sa kama ko kagabi, napaisip ako kung masaya ba ako sa mga nangyayari sa buhay ko sa ngayon, oo at may kulang, oo at madami akong nagawang mali, oo at may natulungan ako, oo- masaya ako; kahit papaano.

masaya ako sa pagkakataong ibinibigay sa akin para magawa yung mga bagay na gusto ko. masaya ako dahil ordinaryong estudyante lang naman ako na hinahabol ng mga bagay, gaya na lamang ng pagiging class mayor at pagiging vice president ng congress ng committee at masaya ako na pinagkakatiwalaan ako ng student council para tumakbo next sem. kamusta di ba?

napaisip ako. paano kaya kung nawalan ako ng pagkakataon? ano ang gagawin ko? oo. mahirap.

napaisip ako ulit. oo, pagkakataon lang ang kailangan ng bawat isa.

oo2. starrirrraaaay.

2006-09-03T12:38:00.000+08:00

oo2. starrirrraaaay.

i have been really busy this week. sobrang nakakapagod. midterms kase eh. sabay kami ni rob at ni eboy (salamat pala sa pag-plug sa blog ko!:D) hehehe!!!

heres the rundown of what i have done this week:

monday: mo classes. meeting, socio cultural committee.
tuesday: review naman.
wednesday: review ulit.
thursday: no classes pero may meeting with the student council. 8 na nakauwi.
friday: midterms. nakakaloka ang math! posted advertisements sa nursing, education and science building. 9 na umuwi.
saturday: midterms pa din! 10 na umuwi.
sunday: alay-lakad. 4 km walk from epiyu to quirino grandstand.

sobrang nakakapagod ang alay-lakad. ive been doing this stuff for three years now since i was a rotarian (under rotary club) back in high school.

nakakatuwa lang kasi twing alay-lakad, ung other schools of bagumbayan division of rotary club eh sa school namin natutulog. naalala ko lang na the night before ng alay-lakad ay may program at kung ano-anong contest ang ginagawa nila magic ong.

natulog ako ng 11 kagabi. gumising nmg 3 am. walang masakyan. nag-taxi papuntang skul. dumating ng 3:40. at sinumulan ang paglalakad ng 4:10 at natapos ng almost 6:30.

ayun lang naman. basta, ill come up with another post this wednesday! :D inagt kaio palagi!:D

oo1. aincuo at ang mala-billboard kong buhay.

2006-08-31T17:22:00.000+08:00

oo1. aincuo at ang mala-billboard kong buhay.

isang malakas na HELLO! para sa aking pagbabalik!

medyo matagal din akong nawala, halos isa at kalahating buwan din nung huli akong nagsulat ng isang blog entri. ang strange ng pakiramdam na nagsisimula ako sa isang blankong papel. bagong mga sign ups. bagong skin. bagong tag-board at bagong love life!?! lol.:D

bakit nga ba ako nawala?: dahil sa madami akong kailangang ayusin. dahil sa ayaw kong agiwin (dictionaryo: agiw, pangngalan. isang katawagan sa manipis at mala-sedang sinulid na ibinubuga ng gagamba. in short: sapot.) itong blog ko habang wala namang nagbabago.

bakit naman ko nagbabalik?: kasi na-miss ko kayo! whahahaa!:D

bakit aincuo?: yan ang scope ng unang blog entry ko. hango sa salitang HAY,
NAKO! (silent "h" na binibigkas bilang "eytch" ng mga tagalog at "etch" ng mga
bisaya) kadalasang naririnig ito pag masaya, pag malungkot, pag asar at pag nauuyam ang bawat isa sa atin. madalas din itong naririnig kay toni gonzaga sa wazzup wazzup. (free advertisement itetch. :D)

tungkol ito sa isang ma-reklamo at hindi makuntentong tao. may pagkakataon kasi na salat tayo kaya't nangangarap tayo na magkaroon ng isang bagay na makakapagpasaya sa atin at meron namang panahon na sobra pa sa sobra ang meron tayo pero hindi na tayo masaya. kaya naman nagrereklamo ang isang tao. dahil may kulang at may sobra.

ganyan ako. ganyan tayong lahat. wala ni isang tao ang hindi nagkaroon ng reklamo sa buhay. hindi dahil sa palaging hindi tayo nakukuntento, kundi dahil din sa mga iilang pagkakataong inihain at ibinigay sa atin na wala naman tayong magagawa kundi ang humilata at abangan ang susunod na kabanata. ano sa palagay mo?!

bakit nadamay ang mga billboard?: kasi, kamakailan, naging napaka-kontrobersyal ng mga billboard lalo pat ilang bagyo din ang dumaan sa kabihasnan.

ang mga billboard ay may dalawang mukha: hindi ito ang likod at ang harap, ito ay kapwa mayroong mabuti at masamang epekto ang mga ito sa buhay ng tao.

ang mga billboard ay nagbibigay ng extra income sa mga may-ari ng bahay at ng mga building. matapos ang pirmahan ng kontrata ay instant pera ang resulta ng maingay na pagkakabit ng bakal at paghahalo ng semento sa tuktok ng iyong ulo.

para sa mga advertisers, ang billboard ay isa sa mga pinaka-epektibong paraan upang makabenta ng isang produkto. para naman sa mga malilibog na drivers at manlalakbay: ang mga billboards ni rufa mae quinto at ni zanjoe marudo ang pinaka-mabilis na paraan upang mahimasmasan! ;D

ang kasamaang hatid naman nito ay ang trahedya na maaaring sapitin ng mga may-ari ng bahay, ng mga advertisers at mismong mga manlalakbay (na
malilibog).

magpasahanggang ngayon kasi ay wala pa ring malinaw na patakaran ang nailalabas ukol sa pagpapatayo, pagpapagawa at nilalaman ng isang billboard. kayat malimit na nagkakaroon ng aberya ukol sa mga higante ng lansangan.

sinong makakalimot sa campaign ad na: "Nakatikim ka na ba ng Kinse Anyos" na isa naman palang advertisement para sa isang alak? sinong hindi napatingin sa mga billboards ng bench minsan sa dalawang taon para sa kanilang mga fashion shows? sino ang hindi humanga sa mga foriner (gerry yan, jasmine trias at si nicole scherzinger, kate hudson at natalie portman...) na nageendorso sa mga produktong lokal?

sa blog na ito ay umaasa ako na lalo kong maihahayag ang damdamin ko, hindi man para sa iba kundi para na rin sa sarili ko. umaasa ako na maging saksi ito lalo sa mga pangarap ko. umaasa ako na makasama ko itong blog na ito pag pumasa na ko sa tamaraw national writeshop for children's literature at manalo ng isang palanca award (syet, ang taas ng pangarap ko!) sa isa sa mga kwentong gagawin ko.

napakasaya ko na nakabalik na din ako dito. masaya na maibabahagi ko na naman ang kapiraso ng kung ano ang meron at kung ano ang wala pati na rin ang kabuuan ng pagiging ako. ikaw? masaya ka ba na nagbalik pa ko?! hehehe!

daan kayo palagi dito huh!!!! salamat ng marami sa pagbasa at pagkumento sa unang entri ko. :D